U Hašanima, rodnom mjestu Branka Ćopića danas su obilježene 34 godine od tragične smrti poznatog književnika.
Kod književnikove biste ispred spomen-škole vijence su položili predstavnici opštine Krupa na Uni, Fondacije „Branko Ćopić“ Banjaluka, Osnovne škole „Branko Ćopić“ Donji Dubovik i mjesne zajednice Hašani.
Predsjednik Fondacije „Branko Ćopić“ Svetozar Ličina rekao je da ni vrijeme ni događaji ne mogu umanjiti veličinu i značaj Ćopićevog djela.
„Ćopić je kao rijetko koji pisac ušao u narod i bio prihvaćen od naroda, to govori o njegovoj veličini“, rekao je on.
Ličina je naveo da je cjelokupno književno djelo Branka Ćopića posvećeno zavičaju.
„Ne znam da postoji drugi pisac koji je sa toliko ljubavi i toliko iskreno pisao o zavičaju i zemljacima. Sav njegov rad je u znaku djetinjstva i zavičaja“, kaže on.
Načelnik opštine Krupa na Uni Mladen Kljajić kaže da se godišnjica Ćopićeve smrti u njegovom rodnom kraju obilježava skromno ali iskreno.
„Ovaj kraj se sjeća svog Branka Ćopića, a svi se sjećaju ovog kraja zahvaljujući Ćopiću“, rekao je on.
Kljajić kaže da očekuje da će izgradnja replike rodne kuće Branka Ćopića biti nastavljena čim to dozvole vremenske prilike.
Prije posjete Hašanima Ličina i književnik Petar Đaković su u Osnovnoj školi „Branko Ćopić“ u Donjem Duboviku, administrativnom sjedištu opštine Krupa na Uni održali književni čas za učenike.
Branko Ćopić rođen je 1. januara 1915. godine u Hašanima, a 26. marta 1984. godine izvršio je samoubistvo skokom sa mosta na Savi u Beogradu.
Prvu književnu nagradu dobio je 1938. godine od Akademije sedam umjetnosti za kratku priču, 1939. godine dobio je Rakićevu nagradu, a zatim i nagradu Srpske kraljevske akademije 1940. godine.
NJegova antologijska zbirka pripovjedaka „Bašta sljezove boje“ osvojila je NJegoševu nagradu 1972. godine, a NIN-ovu nagradu za najbolji roman dobio je 1958. godine za roman „Ne tuguj, bronzana stražo“. Od 1968. godine bio je član Srpske akademije nauka i umjetnosti.
Drugi svjetski rat podstakao ga je da napiše romane „Prolom“, „Gluvi barut“, „Ne tuguj bronzana stražo“ i „Osma ofanziva“, zatim pripovijetke „Rosa na bajonetima“, „Surova škola“, „LJubav i smrt“, „Doživljaji Nikoletine Bursaća“, „Gorki med“, „Sveti magarac“, „LJudi s repom“ i zbike pjesama „Ognjeno rađanje domovine“ i „Ratnikovo proljeće“.
Napisao je i romane za djecu „Orlovi rano lete“, „Slavno vojevanje“ i „Bitka u zlatnoj dolini“ /poznati su kao „Pionirska trilogija“/ i „Magareće godine“, zbirke priča „Priče partizanke“, „Vratolomne priče“, „Priče ispod zmajevih krila“ i „Doživljaje mačka Toše“, zbirke pjesama „Čarobna šuma“, „Armija odbrana tvoja“, „Partizanske tužne bajke“, „Večernje priče“, „Djeda Trišin mlin“ i „Nestašni dječaci“.
